Nagle za oknem padł strzał. Wszyscy Amerykanie rzucili się na podłogę. Jeden z Irańczyków myślał chyba, że strzał pochodzi z wewnątrz i wściekle skierował swego AK - 47 w plątaninę ciał na podłodze. .
Rozpoznała kształt, który trzymał w ramionach: to było dziecko i po wyrazie twarzy Ellisa zorientowała się, że nie żyje. Jej pierwszą reakcją, która natychmiast napełniła ją wstydem, była myśl - dzięki Bogu, że to nie Chantal; ale kiedy popatrzyła uważniej, zobaczyła, że było to jedyne we wsi dziecko, które traktowała chwilami jak własne - jednoręki Mousa, chłopiec, któremu ocaliła życie. Poczuła przypływ strasznego żalu oraz poczucie straty, tak jak wtedy, gdy z Jean-Pierre'em długo walczyli o życie pacjenta, który i tak umarł. Ale ten ból miał w sobie coś szczególnego, bo Mousa był dzielnym chłopcem i tak świetnie radził sobie ze swoim kalectwem, a ojciec był z niego taki dumny. Dlaczego on? - pomyślała i łzy napłynęły jej do oczu. Dlaczego właśnie on? Mieszkańcy wioski otoczyli ciasno Ellisa, ale on patrzył na Jane.. - Obawiam się, że niestety nie najwyższych lotów ze mnie artysta - przeprosił Williams.. - Znam tych w Bendinim, Lambercie i Locke'u, małej, cichej firmie, którą wy obserwujecie od siedmiu lat. Aldrich pracuje tam od lat sześciu. Kilka miesięcy temu FBI próbowało nawiązać z nim kontakt. Prawda czy nie?. Panowało długie milczenie, nim ktokolwiek przemówił. Gdy ktoś wreszcie odezwał się, ton jego głosu był poważny.. . Istnieją jednak ludzie, dla których ta zasada jest trudna do przyjęcia... przede wszystkim, jak podejrzewam, z powodu ich niezdolności do uprzytomnienia sobie implikacji, wynikających ze skali wielkości i czasu, wykraczających poza to, z czym spotykamy się w życiu codziennym. Proszę pamiętać, że mówimy o miliardach i miliardach kombinacji, następujących w ciągu milionów lat.. - Jeszcze wiem, na co patrzę - odcięła się dotknięta do żywego Luiza.. Badał mechanicznie przybyłych rano pacjentów, zadając im w dari rutynowe pytania, przekazywał Jane po francusku swoją diagnozę, opatrywał rany, robił zastrzyki oraz wręczał plastykowe pojemniczki z tabletkami i szklane buteleczki z lekarstwami w płynie. Droga do Charikar powinna zająć malangowi dwa dni. Dodajmy do tego dzień na zdobywanie się na odwagę, by podejść do sowieckiego żołnierza, i noc na realizacje tego heroicznego czynu. Wyruszając w drogę powrotną następnego ranka miał przed sobą dwa dni marszu. Powinien wrócić przedwczoraj. Co się stało? Czyżby zgubił paczuszkę i roztrzęsiony bał się wracać? A może zażył wszystkie pastylki naraz i rozchorował się od tego? Albo wpadł do tej przeklętej rzeki i utopił się? A może Rosjanie zrobili sobie z niego tarcze strzelniczą?. - Starszy jestem niż ta pulchniutka pularda, którą du Kane ma za córkę, a młodszy nieco od księżyca. Ale wracajmy do ubrań. Wszystkie wasze stroje ratunkowe są ciemnobrązowe. Moje własne ubranie zewnętrzne jest białe. Każdy z was odbija od tego krajobrazu jak stary rodzynek na cytrynowym lukrze. Ja tam wolę raczej troszkę zmarznąć ale odrobinę mniej rzucać się w oczy. Stare przyzwyczajenie. Słuchaj, czy z tych twoich taśm możesz się w jakiś sposób zorientować, jakie zimno grozi nam tej nocy?. To było miłe. Cieszę się, że masz takie miejsce..