Na szczycie noc była przejrzysta jak kryształ. Stał na lodowej plaży, która od jego stóp ciągnęła się w dół, by zniknąć w jeziorze waty. Na jego przeciwległym brzegu wznosiły się szczyty skalnych skarp i lodowych klifów, stojących po drugiej stronie bazy. Na całe mile dokoła w oceanach chmur płynęły widmowe, białe masywy ganimedańskiego lodu, błyszcząc na tle czarnego nieba. .
Spóźnialscy ruszyli w naszą stronę. Zadarli w górę nosy, byli jednak zdecydowani dowiedzieć się, gdzie się podziali ich towarzysze.. Ponownie wezwałem statek.. - To stąd te pana notatki w książkach Nory Regan Reilly?. Raoul przestąpił z nogi na nogę jak pies, który słyszy swoje imię w prowadzonej przez ludzi rozmowie.. Randżi zastanawiał się przede wszystkim, na jakie warunki klimatyczne przyjdzie im trafić. Byle tylko nie na arktyczną tundrę. Taki teren zbyt wiele upraszcza. Nie ma gdzie się schować, żadnego urozmaicenia terenu. O wiele lepsza byłaby gęsta dżungla. Albo zwietrzałe granitowe skały. No i żeby nie przesadzali z wodą. Randżi nie lubił walczyć w przemoczonym mundurze.. Danchekker potrząsnął głową.. Garuth, który postanowił osobiście wyprowadzić swój lud ze statku, odpowiedział za pośrednictwem ZORAKA, włączonego również w system łącznościowy wieży kontrolnej. Ganimed powtórzył wprawdzie życzenia Fostera, lecz zabrzmiało to nieco sztucznie i mechanicznie, jakby dziwił się, że tego rodzaju zapewnienia są potrzebne. Wyraźnie starał się zadośćuczynić regułom nieznanego rytuału, którego sensu nie był w stanie pojąć. Ziemianie przyjęli z zadowoleniem jego gest. Następnie przywódca ganimedów wyraził wdzięczność losowi, że zabierając im braci, postawił na ich miejscu nowych, którzy powitali ich w domu. Obie rasy, zakończył, mogą się od siebie wiele nauczyć.. Nie był to zresztą czas na rozpamiętywanie przeszłości, lecz na myślenie o przyszłości. Pojadą do Paryża, gdzie są listonosze i księgarnie, i woda w kranie. Chantal będzie miała ładne ubranka i wózek, i pieluszki jednorazowego użytku. Będą mieszkali we trójkę w małym mieszkanku w porządnej dzielnicy, gdzie jedyne realne zagrożenie dla życia stanowią taksówki. Zaczną z Jean-Pierre'em od początku i tym razem naprawdę poznają się nawzajem. Będą oboje pracować nad ulepszeniem świata w sposób stopniowy i cywilizowanymi środkami, bez uciekania się do intryg i zdrad. Doświadczenia z Afganistanu pomogą im znaleźć dobre posady w jakiejś instytucji zajmującej się rozwojem Trzeciego Świata; może w Światowej Organizacji Zdrowia. Życie małżeńskie wyglądać będzie tak, jak je sobie wyobrażała - ich trójka czyniąca dobro, szczęśliwa i ciesząca się poczuciem bezpieczeństwa..